Ik beschrijf nu twee dagen aangezien ze zich enerzijds aan elkaar aaneen rijgen en niet altijd heel flitsend zijn (bijzondere gebeurtenissen blijven wel eens uit; nee, dan het bericht dat ik hierna ga plaatsen..) en anderzijds moet het blog natuurlijk behap- en beleesbaar blijven.

Startend vanuit Refugio Vegabaño ga ik voor de groep met de internet gids uit, maar als ik ergens even pauzeer, halen ze mij in. Even later loop ik achter hen, maar hun tempo is verrekte laag; de gids, met lange stok in de hand, een soort herdersstaf die bij het metier gebruikelijk is, stapt zeer rustig, onderwijl druk pratend tegen de groep achter hem. Waarschijnlijk is dat het beste met een groep met verschillende condities, maar zelfs ík, die niet al te snel loopt, zou er slaperig van worden. Na wat gekuch krijgen ze door dat ik er langs wil en dat lucht op: eigen tempo en lekker stil.

Het doel van vandaag is het (ietwat toeristische) dorpje Posada de Valdeon, waar ik een hostal heb geboekt, hostal Corona. Ik vraag mij altijd af hoe dit soort etablissementen de afgelopen jaren door is gekomen, gegeven de naam; het lijkt me dat dat tussen 2019-2022 geen pretje is geweest..

De dame van het hostal kijkt me erg argwanend aan als ik binnenstap. Nu ben ik na een dagtocht van 11 km, met een stijging van 1320 m naar 1550 m en vervolgens een daling naar 925 m niet heel fris meer (hoewel dit beslist geen ‘hors catégorie’ was), maar haar blik roept bij mij de vraag op of ik iets verkeerds doe; ik verontschuldig mij voor mijn schoenen, maar die zijn na deze groene tocht eigenlijk tamelijk schoon. ‘No señor, no te preocupes’ (maak je geen zorgen), maar dat doe ik wel met die blik.

Ik eet ’s avonds in een uiterst eenvoudig restaurant, waar een volwassen Duits stel de slappe lach heeft over de kwaliteit van het eten en de bediening. Best wel irritant eigenlijk; ze gedragen zich als kleine kinderen. De chef doet zijn uiterste best en niet iedereen heeft een sterren-restaurant. Het eten is Spaans eenvoudig maar heerlijk (nu ben ik weliswaar geen fijnproever). Als ik na het eten weer naar het hostal ga, kijkt de dame me wederom zeer kritisch aan. Ik zal wel op een lokale boef lijken, is het enige dat ik kan bedenken (want ik heb me vóór het eten fris gedouched en ik heb schone kleren aangetrokken).

Ook ’s ochtends bij vertrek wéér die blik. Alsof ik haar hele huisraad in mijn rugzak heb gestopt. Dat is natuurlijk zo, maar hoe kan zij dat nou weten..?

Het begin van de nieuwe dag, op weg naar Fuente Dé (hotel geboekt!) gaat over een paadje dat niet heel overtuigend op de kaart staat. Dat is in werkelijkheid ook zo, want ik moet mij over een weiland, door braamstruiken en door een drekkige geul wurmen. Het kost wat tijd en schrammen, maar na een uurtje zit ik op het officiële PR-PNPE15 pad (geen idee wat die letters betekenen). En dan begint een lange tocht over een kale (geen bomen), maar ‘lush’ begroeide helling (bloeiende brem). Het pad stijgt licht, maar traverseert ook stukken horizontaal (‘skirting the mountain’ zou Brain Johnson, schrijver van informatieve Pyreneeën wandelboeken, zeggen; prachtig dat Engels). In de lucht hoor ik zowaar enkele leeuweriken zingen; dat geluid brengt mij linea recta terug naar mijn jeugd op Walcheren, als jochie van tien banjerend door de weilanden. Nu hoor je ze vrees ik nauwelijks meer, resultaat van ons jarenlange intensieve landbouw beleid: de insecten zijn vervangen door N². Hier dus niet.

Ik maak koffie bij een schuurtje, dat open is en drink mijn brouwsel buiten in de zon op. Plotseling strijkt er een schaduw over me heen en ik schrik werkelijk even. Het blijkt een gier te zijn, die niet al te hoog over me heen vliegt, vandaar die duidelijke schaduw. Een maatje van hem zweeft dichtbij op ooghoogte door het dal; altijd een sensatie; alsof je meevliegt. Het blijkt een flinke groep te zijn, die afwisselend hoog en laag over en langs mijn koffieplek vliegt. Prachtig hoe zij zonder beweging van de thermiek gebruik maken. Wij mogen meer hersens hebben (denk ik); zij hebben beslist meer bewegingsvrijheid.

Als dank voor mijn interesse in hun aanwezigheid, laten zij mij een prachtige grote penveer vinden, samen met twee kleinere borstveren. De kleine veren prik ik achterop in mijn pet; de grote pen hangt aan de zijkant van mijn rugzak. Diverse tegenliggers merken hem belangstellend op. Inmidddels is ‘ie helaas wat gehavend.

Na 14 km bereik ik Fuente Dé, dat niet meer is dan een kabelbaanstation, met een hotel en een parador. De laatste is duur en wanstaltig groot; het hotel dat ik betrek is ook niet heel goedkoop, maar heeft nog enigszins de menselijke maat. De vriendelijke dame achter de balie staat er een beetje alleen voor: het hotel runnen en drie kinderen in toom houden; de kleinste, van een jaar of 2-3 begint bij alles wat hem niet zint te blèren. Zelfs in mijn kamer hoor ik het jochie het leven, zichzelf en zijn omgeving zuur maken. Moeder laat het allemaal maar gebeuren; ze komt handen tekort.

En zo eindigen twee dagen zonder al teveel bijzonderheden. Voor mij zijn de gieren, die mijn gang volgden, het hoogtepunt. Maar de kazen en de forellen dingen gezamenlijk mee naar de tweede plaats. Het is maar wat je belangrijk vindt..

Morgen een spannender dag..!