Dinsdag 10 oktober, 46km gefietst.

En weer is het stralend, strakblauw, vrijwel zonder wind. In de vroege ochtend natuurlijk koud, maar al snel wordt het tussen de 25-30°. Vandaag niet zo veel gefietst, dat zit zo: de totale afstand, thuis uitgezet, blijkt toch wat te hoog gegrepen, dus moet ik de route verleggen. Bovendien zijn de overnachtingsplaatsen op (een voor mij) fietsbare afstand dun bezaaid. Ik moet dus wat improviseren, rekening houdend met de dagen die me resteren in dit korte uitstapje in het Spaanse binnenland. Landete ligt via de meest directe weg op 36km van Cañete, maar met wat kleinere weggetjes, mooier, stiller (maar ook meer stijgend en dalend) weet ik er nog een kleine 46 van te maken; een ‘rustdag’.. 😉

Toen ik gistermiddag nog een rondje door Cañete liep, schrok ik bijna van een man die met grote zakken op een smal paadje vanaf de rivier naar boven sjokte. Maar een paar seconden later besefte ik dat de man wel héél erg stil stond, met die zware last op zijn rug. Een mooie ‘trompe-l’oeil’, want het was een plat metalen beeld, levensecht beschilderd, alsof de oude zo naar boven kwam strompelen. Een plaatje dat je overigens in het (levens-)echt overigens nog wel kan tegenkomen, inclusief een zwaar beladen ezeltje ernaast. Maar nu had ik me toch even laten foppen, net zoals bij het beeld dat ik erna tegenkwam…

En zo waren er meer kunstwerken, waaronder een interactieve: twee mensen kunnen meedoen, maar er was niemand in de buurt; de muziek was daarom gestopt..

Onderweg passeer ik de rio Cabriel diverse keren; leuk om de oorsprong bezocht te hebben. Hij mondt uit in de rio Júcar, maar is dus kennelijk ook minder waterdragend dan normaal; haar ‘ogen’ moeten meer huilen..

Verder niet veel spectaculairs vandaag. Ik fiets nog wel langs een spectaculaire ruïne van wat eens een imposant kasteel moet zijn geweest, op een strategische plek gelegen, bovenop een individuele heuvel in het verder glooiende landschap.

Inclusief dubbele muren en een (gerestaureerde) kerk en diverse andere gebouwen / ruïnes. Op internet lees ik over Castillo de Moya, zetel van koning Alfonso VIII van Castillië die hier in zijn laatste dagen heerste aan het begin van de 13e eeuw. Wat moet men gezwoegd hebben om dit allemaal tijdens de bouw bovenop de heuvel te krijgen. Maar goed, daar had Alfonso ongetwijfeld z’n mensen voor, terwijl hij nóg een volle beker wijn klotsend aan zijn bebaarde mond zette.

Ik slaap in Landete in het recent en modern gerenoveerde Hotel-Restaurante Moya, een prima hotel, maar waar het verval echter nu al begint in te treden (verschillende dingen kapot of beschadigd, terwijl het simpel en snel hersteld kan worden). Ik onderdruk de neiging om de WC-rol houder, die op half zeven hangt zodat de rol eraf rolt, vast te schroeven; ik moet ervoor een imbussleutel pakken, die in het tasje onder het zadel van mijn fiets in de garage hangt; teveel moeite. De vakantieman van Max zou hier zijn lol op kunnen.. “Is het er schoon? Dat dan weer wel” (pats, stempel voldoende).

Morgen is de laatste dag, op weg naar de auto in Camporrobles, een kippeneindje. Het was een heerlijk kort weekje fietsen en de weergoden waren zeer goed gezind, hoewel dat eigenlijk te denken geeft. Ook nu weer mooie dingen gezien en ervaren, en vooral aardige mensen ontmoet tijdens mijn rondje door de Sierra de Albarracín.

Maar er is nog véél meer te ontdekken in dit inmense land. Wordt vast wel vervolgd dus..

🚴🏿‍♂️ ¡Hasta luego! 🚴🏿‍♀️