Ik heb de avond voor vertrek naar de tweede hut, Refugio Vegarredonda, met het Duitse jonge stel overlegd en advies ingewonnen bij de waard over de beste route. Er is een korte (ca. 8 km), die hoog blijft, maar gezien het weer zal het zicht nul zijn. En aangezien de markeringen op de hoge route erg slecht zijn, zoniet ontbreken volgens Nació, adviseert hij ons via de Lagos te lopen. Dat is weliswaar een langere tocht (ca. 16 km), maar volgens hem zullen we er even lang over doen, omdat je niet continu op je route-app hoeft te kijken of je wel ‘on-track’ bent. Dat is dan besloten.

Ik vertrek voor het Duitse stel met de regenhoes alvast om de rugzak vastgemaakt. Dat blijkt niet onnodig; de lucht bestaat uit mist, die miezert (‘miezermist’; ik heb het weerman Peter Kuipers Munneke ooit op het journaal horen zeggen). En daar wordt je ook goed nat van! Maar alles is waterdicht; ook de nieuwe Meindl Antelao GTX-schoenen laten geen spatje vocht door. Alleen mijn bril beslaat continu, nou ja, er zijn ergere dingen.

Ik kom onderweg naar het Lago de la Ercina veel vee tegen; mooie zachtbruine koeien, die nog in het bezit zijn van hun hoorns (mogelijk nuttig bij een aanval?). Ik passeer ze respectvol, want ik heb geen zin in een winkelhaak in mijn broek. Er wordt luid geloeid en ik loei maar terug; ze verstaan me toch niet met mijn Nederlandse loei.

Ik kom naast de vele koeien’flatsen’ opeens een hele andere drol tegen. Zou dat niet…?

Ooit ben ik in Canada met zoon J in de mist een grizzly moeder met jong tegen gekomen (“gaaf pa”, terwijl de adrenaline bij mij hoog in de keel zat). Die mist zal toch geen leidraad worden…

De route is verder niet moeilijk; eerst ca. 7 km licht omlaag naar het meer, waar allemaal dagjesmensen foto’s komen maken van een meer in de mist. Bar Rosa Maria, aan de rand van het meer, zit barstensvol, maar de grote ‘cafe con leche’ is een welkome opwarming (nu beslaat de bril door de damp). Ik ga weer gauw verder, want vanaf het meer is het nog 9 km omhoog, maar het stijgingspercentage valt mee.

Halverwege de tocht omhoog zit ik bij een ‘cabaña’ mijn in de vorige hut bestelde picnic te eten (de boerenhut zit helaas op slot, met een gigantisch hangslot), als het Duitse stel me inhaalt. Zij lopen dus ook dezelfde route, maar iets sneller, want zij hebben ook het twééde meer, Lago Enol, achter Lago de la Ercina, gerond en géén koffie gedronken. We praten wat en complimenteren de waard met de gemaakte lunch, want de dikke plakken ‘Queso Picón Bejes-Tresviso’, een lokale kaas met een beschermde naam en gerijpt in grotten, zijn goddelijk. Ik moet er een wiel van meenemen, hoewel ik mogelijk de treincoupé uitgejaagd zal worden: de geur is heel intens. De Duitsers lopen door, want ik heb nog een heerlijke boterham te gaan.

De dag blijft in het midden houden tussen druilerig-mistig-bewolkt (kan ook in andere volgorde zijn) en na uiteindelijk 16,5 km (in ruim 7 uur) ben ik blij dat Vegarredonda in de mist opdoemt. 

Het is een gezellige hut en David en een jonge dame uit Barcelona die vloeiend Engels spreekt (vader reisde veel voor het werk; familie reisde mee) zorgen voor een  relaxte sfeer. De Duitsers, die Thomas en Anna blijken te heten en in München wonen, zitten al aan lekkere drankjes en spelen ‘Qwirkle’, een variant op Scrabble, maar dan met figuren en kleuren in plaats van letters. Ik speel mee en het is een razend leuk spel! Ga ik kopen.

We eten met z’n vijven; er is nog een Duits / Spaans stel binnengekomen (een Spanjaard die vloeiend Duits spreekt; het moet niet gekker worden..). We bestellen een fles wijn en het wordt een kakafonie van talen door elkaar, want Pablo springt natuurlijk van de Duitse hak (toepasselijk) op de Spaanse tak. Het eten is vurrukkuluk (het leven ook, met dank aan RC).

Kortom, een mistige dag, maar wel een genoegzame in de afsluiting. ‘Morgen soll’s schön sein’, zegt Thomas. En dat is maar goed ook, want dat wordt een pittige, met sneeuwvelden in het vooruitzicht.. We zullen gedrieën die tocht doen; wel zo ‘safe’ (‘sicher’ / ‘seguro’). 😊