Zondag 8 oktober, 74km gefietst.

9 Oktober is blijkbaar een feestdag in de Comunidad Valenciana en het weekend eraan voorafgaand zijn overal veel mensen op de been. Zoveel dat ik voor vandaag nog geen slaapplek heb kunnen bemachtigen. Ik bel diverse hostals en pensions, maar overal krijg ik te horen ‘completo’.

De route van vandaag gaat langs Calomarde, waar ik in 2015 logeerde in een leuk hostal / restaurant dat in het voormalige Ajuntament is gevestigd. Er is geen telefoonnummer vindbaar op internet (in 2015 kwam ik er op goed geluk langs), dus besluit ik mijn geluk nogmaals te beproeven; als het niet vindbaar is, zullen niet veel mensen daar een slaapplek reserveren, nietwaar? Het ligt op ca. 66km van Uña, dus helemaal comfortabel ga ik vandaag niet op weg.

Het eerste deel van de route van vandaag gaat wat kilometers over dezelfde route die ik gisteren fietste, dat is niet altijd te voorkomen. Maar op de plek waar ik gisteren naar het ‘beekje’ in de Júcar-vallei fietste, zie ik vanochtend drie mooie herten staan, kennelijk ook van de nieuwe situatie gebruik makend. Met de verrekijker zie ik een fiere man, met (maar) twee vrouwtjes (ook gepast fier natuurlijk, hoewel zij dat niet nodig hebben met zo’n wakende macho aan hun zijde..). Ik probeer nog een foto door mijn verrekijker te maken, maar dat lukt helaas niet. Daar moet je betere apparatuur voor hebben.

Het is wederom prachtig weer, strak blauw en slechts een klein briesje. Wel de trui aan het eerste uur. Maar zeker op weg naar de Puerto de el Cubillo (1.617m) is de goddelijke hand in mijn rug welkom, vnl. standje eco, maar bij dit bord wordt het soms ook wel stand twee: touring.

De omgeving is prachtig, dichte pijnboom bossen, met in de vallei bij een rivier al geel kleurende populieren. Herfst is ook hier onmiskenbaar in aantocht. Bij de puerto de traditionele (fiere?) topfoto. Ik heb echter niets om over te waken.. 😆

Maar toch fiets ik niet heel gerust vandaag; het liefst fiets ik linea recta op de volgende overnachtingsplaats af, maar zonder reservering is dat lastig rechtlijnig (ook ondanks de vele bochten) te realiseren. Als ik na 66km het gehucht Calomarde binnen rijd, zie ik tot mijn lichte verbazing heel veel mensen op de been, de meesten in wandelkleding. En nog verrassender wordt het als ik bij het voormalige stadhuis drommen mensen zie die er in 2015 beslist niet waren; ik was toen vrijwel de enige in dit slapende gehucht, zonder stadhuis..

Je raad het al, ondanks het onvindbaar zijn op internet, hebben de lokalen de ‘hospedería’ in groten getale weten te vinden: ‘todo completo, caballero’! Ik word dus fier aangesproken, maar loop wel een blauwtje..

Tijd om internet nog eens te raadplegen; het grotere en toeristische dorp (stad?) Albarracín hier vlakbij, waar ik ook met M kort vertoefde, heeft ondanks de vele hotels en hostals geen enkele beschikbaarheid. Bizar, in deze tijd van het jaar, maar met de opwarming van de aarde warmt ook de vakantiestemming van de bevolking op, zo lijkt het.

Na lang zoeken vind ik een casa rural in Moscardón, op 14km afstand van Calomarde, zo dicteert Google maps mij. Dat is nog redelijk, hoewel ik na >60 km wat zadel-ongemak voel. Het is nog midden middag en de zon schijnt, dan is een extra klein uur geen onoverkomelijke opgave… denk ik nog.

De route die google voor mij heeft uitgestippeld gaat echter over een bospad (Locusmap geeft alleen een stippellijn aan), dat eerst nog redelijk begaanbaar is, maar overgaat in een keienpad met hockeybal-grote stenen. Oeff, dat is zelfs in standje ‘sport’ nauwelijks doenbaar. Het blijkt een prima wandelpad, maar voor fietsers is dit eigenlijk niet gemaakt. Ik zie ook een keurig wandelbord, dat mij vertelt dat ik er bijna ben.

Als ik bij Casa de los Maestros aankom, niet geheel fris meer en tamelijk bestoft, vraagt de patron veelzeggend of ik over de berg ben gekomen. Hij kent de omgeving blijkbaar en zegt dat ik mijn fiets niet in de hal, maar achterom moet rijden: een achterdeur bij de opslagruimte. e-Rocinante zal er geen wielomwenteling om geven. Hij staat onverstoorbaar op zijn standaard, wetende dat zijn batterij zorgzaam wordt opgeladen in de kamer van zijn berijder. Morgen weer een actieve dag!

Maar eerst even rust..